Een stel twintigers in party kleding neemt intrek in een leegstaand huis. Om er eens lekker op de grond te gaan liggen en de tijd te nemen om uitgebreid te zoenen en vrijen. Na slow cooking nu dus ook slow sex. En wat voor slowsex, kan echte passie te langzaam? Een echte vrijpartij in een op de huidregistratie en we zien alles van begin tot eind, van de eerste zoen tot het vertrek.

De zon verlicht hun strakke huid, vol piercings en tattoos. Murielle Scherre heeft voor het sexy setje gezorgd dat zij draagt. Helemaal leuk: met bandjes en glitter. Scherre zorgt bovendien eigenhandig samen met feministisch porno icoon Jennifer Lyon Bell zorgen voor esthetische en verrassende close ups: de hals van de man, zijn oorlelletje. Dit alles op een steengoed muziekje: Sometime’s I’m gonna love you like I don’t.

Soms ga ik je beminnen alsof ik niet van je houdt. Hoewel het er uiteindelijk wel hard aan toe gaat, is deze songtekst niet erg van toepassing op Wim (type Arie Boomsma/ Belgische versie: zachte metro man, gespierd, tattoos, progressief) en Floor (dito, maar dan een vrouwelijke ‘alternative’). Ze giechelen met elkaar, tongzoenen intens, kijken elkaar aan, strelen, voelen, genieten. Uit hun non-verbale communicatie kun je duidelijk opmaken dat ze echt verliefd op elkaar zijn. Zoals Wim door haar haren streelt en haar aankijkt, dat kun je eenvoudig weg niet spelen! Seks zoals die is aan het begin van een intieme relatie. Om jaloers op te worden. En dat alles uncut, real time gefilmd. Wel storend is dat na enige tijd het lekkere muziekje wegvalt en er een geklik te horen is alsof er een enorme ventilator aan het plafond rondjes draait. Gelukkig wordt het getik overstemt door hun subtiele gehijg.

In scene 2 lijkt het duo weer van voren af aan te beginnen maar dan op een paar schapenvachten. Voor wie inmiddels zo verhit is, dat ie geen zin heeft in een nog eens een keer een uitgebreid voorspel, kan natuurlijk ook meteen naar scene 3 doorschakelen: de badkamer. Daar rennen de twee speels en schalks naar toe en komen ze al vrij snel staand tot vette actie.

Verfrissend is ook dat er geen overdreven cum shots op eind te zien zijn. Hoewel Scherre en Lyon Bell het in beeld brengen van geslachtsdelen zeker niet schuwen, is hun orgasme af te lezen aan hun kreten van genot en hun gezichtsuitdrukking. Grappig is ook het ‘naspel’. Terwijl Floor haar zittend op het toilet haar broekje optrekt, neemt Wim de kans waar om haar nog eens uitvoerig te zoenen. Kortom: een sexfilm die je ook met goed fatsoen je tiener zoon of dochter zou willen laten zien. Seks in de context van respect, liefde en genegenheid. Zonder dat het overigens softporno voor watjes wordt. Want er wordt ook gewoon lekker hard in geneukt. Een film om genietend te ondergaan...  Een echte aanrader!

Speellengte: 1 uur + 2 uur extra met interviews.
Deze film won de prijs van "Best Direction" op de "Feminist Porn Awards".



Skin. Like. Sun. (Des Jours Plus Belles Que La Nuit) - trailer van Jennifer Lyon Bell.

DVD normale prijs € 35,-
Femlitero webwinkel prijs: € 29,95


Lees ook:
De wereld heeft betere porno nodig
Jennifer Lyon Bell is begonnen met het maken van erotische films omdat ze vond dat er geen films waren met onverhulde seks voor vrouwen. In haar eerste film, Headshot (2006) pijpt een vrouw een man, zonder dat ze in beeld is. Bell wilde met de cameratechniek en de scènes om de daad heen emotionele betrokkenheid bij de kijker afdwingen. Ook Matinée (2009) is daar op gericht. De film gaat over twee acteurs die op het podium een vrijscene moeten laten zien. Pas als de actrice besluit zich te laten gaan, gaan de twee elkaar seksueel aantrekkelijk vinden.